روانشناسی

اختلال پرخوری / پر اشتهایی عصبی چیست؟

پر اشتهایی عصبی و اختلال پرخوری هر دو از اختلال‌های مربوط به تغذیه محسوب می‌شوند که بسیار خطرناک هستند. بسیاری از افراد وقتی عصبی می‌شوند به غذا خوردن روی می‌آورند. آنان سعی می‌کنند با غذا خوردن اعصاب خود را آرام کنند. در ادامه با این بیماری که یک اختلال در خوردن است بیشتر آشنا خواهید شد.

اختلال

بیماری پر اشتهایی عصبی یا “بولیمیا نرووزا” یک اختلال جدی است. این افراد به طور مخفیانه مقادیر زیادی غذا را به صورت غیر قابل کنترل می‌خورند و سپس سعی می‌کنند توسط روش‌های مختلف از شر کالری اضافی که وارد بدن خود کرده‌اند، خلاص شوند.
آن‌ها با روش‌هایی مانند: استفراغ، استفاده از مسهل‌ها، قرص‌های لاغری، داروهای مدر و تنقیه و در برخی موارد رژیم‌های سخت غذایی و ورزش بیش از اندازه سعی می‌کنند خود را لاغر کنند.

اختلال

افرادی که به اختلال پرخوری عصبی مبتلا هستند در هفته چند بار به منظور از بین بردن احساسات منفی خود سراغ غذا خوردن می‌روند. پرخوری عصبی فقط هنگام ناراحتی بروز نمی‌کند بلکه در خوشحالی نیز ممکن است اتفاق بیافتد. در ادامه با علائم این اختلال بیشتر آشنا خواهید شد.

علائم اختلال پرخوری و پر اشتهایی عصبی

پرخوری:

  • مصرف میزان زیادی از غذا در یک دوره زمانی کمتر از دو ساعت، که مشخصا بیشتر از مقداری است که اکثر مردم می‌توانند طی همین مدت و تحت شرایط مشابه آن را بخورند.
  • خوردن سریع‌تر از حالت طبیعی، خوردن تا زمانی که سیری توام با احساس ناراحتی ظاهر شود.
  • خوردن مقدار زیاد غذا در زمانی که فرد از لحاظ جسمی گرسنه نیست.
  • خوردن در تنهایی به دلیل احساس شرم از مقدار غذای خورده شده و احساس تنفر از خود یا احساس گناه شدید پس از پرخوری.

این دوره لزوما به یک موقعیت محدود نمی‌شود مثلا فردی ممکن است پرخوری را در رستوران آغاز و آن را در بازگشت به منزل ادامه دهد. ته بندی‌های مداوم با مقادیر جزئی غذا در طول روز به عنوان پرخوری تلقی نمی‌شود.

ناتوانی در کنترل خوردن:

  • احساس ناتوانی در توقف خوردن
  • عدم کنترل نوع یا حجم غدای مصرفی

اشکال در کنترل پرخوری ممکن است مطلق نباشد، برای نمونه، فرد ممکن است وقتی تلفن زنگ بزند، کماکان به خوردن ادامه دهد، در حالی که اگر کسی سر زده وارد اتاق شوند، خوردن را متوقف کند.

اختلال

تفاوت اختلال پرخوری و پر اشتهایی عصبی

در پر اشتهایی عصبی فرد پس از غذا خوردن افراطی سعی در جبران غذای خورده شده می‌کند که این عمل با اقدامات خطرناکی از جمله استفراغ عمدی، روزه گرفتن افراطی، ورزش افراطی و همچنین استفاده از ملین‌ها همراه است. در واقع تفاوت این دو نوع اختلال در تخلیه و پاکسازی است، که در اختلال پرخوری وجود ندارد، اما در پر اشتهایی عصبی وجود دارد.

پرخوری ممکن است امری طبیعی باشد که برای همه افراد در مواقع ناراحتی یا خوشحالی رخ دهد؛ اما در اختلال پرخوری این موارد تکرار شونده هستند و فرد در طول هفته و یا ماه به اجبار نیاز به پرخوری پیدا می‌کند.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن